Telegram Web Link
ديد‌بان آزار
Photo
🔶خشونت جنسی علیه زنان، سویه پنهان جنگ ایران و عراق

🔹️خشونت علیه زنان در جنگ ایران و عراق، در فقدان مستندات، از پنهان‌ترین ابعاد جنگ است که سخنی از آن به میان نمی‌آید. بخش اعظم خاطرات زنان و اسناد باقی‌مانده از دوران جنگ، عامدانه از صحبت کردن درباره این تابوی اجتماعی امتناع کرده است. ما از رشادت‌ها و شهادت‌ها می‌شنویم، از رزمندگی‌ها و جان‌فشانی‌های زنان، اما خشونت‌های جنسی و جنسیتی علیه زنان در دوران جنگ ایران و عراق به فراموشی سپرده شده است.

🔹️آنچه که امروز می‌دانیم، خاطرات شفاهی و نقل‌قول‌هایی جسته گریخته است؛ «مریم کاظم‌زاده»، عکاس جنگ یکی از راویان تجاوز بعثی‌ها به زنان در ایران است. اینطور که خودش روایت کرده او چهار سال قبل از پایان جنگ به عنوان گزارشگر مجله «زن روز» به جنوب اعزام می‌شود و گور جمعی زنانی را می‌بیند که از سوی عراقی‌ها کشته شده بودند. او نوشته که درست به خاطر ندارد این گور را کجا و در کدام روستا دیده اما پس از بازگشت، عکس‌ها را در مجله منتشر می‌کند. انتشار این عکس‌ها با اعتراضات بسیاری روبرو می‌شود.

🔹️کاظمی‌زاده در نشستی که چند سال پیش در دانشگاه تهران برگزار شده بود، ماجرا را با جزئیات بیشتری تعریف کرده است:‌ «سال ۶۵ در منطقه بستان، عراقی‌ها به زنان تجاوز کردند و آنها را کشتند. در بخش‌هایی از منطقه یادواره‌ای را برای زنان ساخته بودند و نوشته‌هایی را بالای تپه‌‌ها زده بودند مبنی بر اینکه یادتان را گرامی می‌داریم. برای تهیه گزارش به آن منطقه رفتم. زمانی که عکس‌ها در مجله زن روز منتشر شد، برخورد کردند که چرا آنها را منتشر کردم.»

🔹️بُستان که این عکاس به نام آن اشاره کرده، شهری از توابع شهرستان دشت آزادگان استان خوزستان ایران است. دو سال بعد از آن بازدید کاظم‌زاده دوباره راهی همان نقطه می‌شود و این بار اینطور روایت می‌کند: «برای بار دوم که به آن منطقه رفتم، تمامی نشانه‌ها را از آن منطقه برداشته بودند و انگار لکه ننگینی بر آن سرزمین بود. اینها نشان می‌دهد که ما نمی‌خواهیم واقعیت‌ها را بیان کنیم و حس مالکیت جامعه مردسالارانه منجر به کمرنگ کردن عامدانه این ستم جنسی شد.»

🔹️در این نشست، «الهام عدیمی»، کارشناس ارشد علوم ارتباطات هم می‌گوید که برخلاف انتظار، آثار مکتوب از پرداختن به این مسئله طفره رفته‌اند و تنها روایت‌های شفاهی برخی از زنان موجود است که بر خشونت جنسی سربازان عراقی علیه زنان ایرانی صحه می‌گذارد. عدیمی می‌گوید: «گفتن از تجربه‌های خشونت‌های فیزیکی شامل تعرض و تجاوز تابو محسوب می‌شود. در میان اسناد مکتوب، در صفحه ۲۲ "گزارشی از بدرفتاری نسبت به اسرای ایرانی در عراق" که به‌صورت محرمانه منتشر شده بود، آمده است: "جا دارد که به این مسئله نیز توجه شود که زنان بازداشت شده ایرانی که در روزهای اول جنگ توسط عراقی‌ها دزدیده شده و حتی تعدادی از آن‌ها نیز مورد تجاوز قرار گرفته و سپس به عراق منتقل شدند و همچنین پرستاران و امدادگران جبهه که برخلاف قرارداد اول ژنو دستگیر شده‌اند نیز در وضعیت اسفناکی به‌سر می‌برند و وضعیتشان روزبه‌روز بدتر می‌شود. در مورد زندانیان جنگی زن باید مطرح شود که وضع آن‌ها به جای بهتر شدن، بدتر شده است."»

🔹️پیش از این شهلا لاهیجی، استاد دانشگاه هم در مصاحبه‌ای به تجاوز سربازان ارتش عراق به زنان در هویزه اشاره کرده و نوشته بود زمانی که آنها برای گرفتن «هویزه» در همان اوایل جنگ، وارد خاک ایران شده بودند، زنان زیادی که اتفاقاَ بیشترشان عرب هم بودند، مورد تجاوز از سوی سربازان عراقی قرار گرفتند. البته در آن زمان در مناطق مرزی میان عراق و ایران، بسیاری از خانواده‌ها، خانه‌های خود را ترک کرده بودند ولی در شهر هویزه بسیاری عرب بودند و شاید فکر نمی‌کردند عراقی‌ها به آنها تجاوز کنند، در هویزه مانده بودند. به تعبیر لاهیجی صحبت در مورد تجاوز به زنان، حتی از صحبت درباره "شکست در جنگ" هم بدتر است»

🔹️در برخی از کتاب‌های خاطرات هم به صورت سربسته از تجاوز به معدود زنان باقی‌مانده در خرمشهر در روز حمله به این شهر اشاره شده است.
تصویری که می‌بینید، حاصل بازدید کاظم‌زاده از همان گور دسته جمعی زنان است که او روزی در اینستاگرام خود هم منتشر کرد.

پی‌نوشت: نام بردن از کاظم‌زاده در این متن به معنی تایید مواضع سیاسی او نیست. صرفا به این دلیل که مستندات کمی درباره تجاوز به زنان ایرانی در جنگ ایران و عراق وجود دارد به اسم و عکس‌های اشاره شده است.

#دیدبان_آزار
@harasswatch
🔶️علی‌رغم اینکه تلاش داشتیم در مقابله با حملات سایبری به فعالیت خود ادامه دهیم، کمی پیش صفحه دیدبان آزار در اینستاگرام به تعلیق درآمد و از دسترس خارج شد.

#دیدبان_آزار
@harasswatch
Forwarded from پریستار
۵۶ درصد از پرستاران آزار و اذیت کلامی را تجربه می‌کنند

✍🏽 (بخش دوم)

🔵 بر اساس نظرسنجی‌ای که اخیرا از سوی مجله نرسینگ تایمز و با شرکت بیش از ۲۰۰۰ #پرستار و #دانشجوی_پرستاری منتشر شده است ۵۶ درصد از پرستاران گفته‌اند که آزار و #اذیت_کلامی را تجربه کرده‌اند. بیش از ۳۷ درصد اظهار داشته‌اند که مورد آزار و #اذیت_فیزیکی قرار گرفته‌اند. لمس شدن از سوی بیماران در حین انجام معاینه از جمله این آزار و اذیت‌های فیزیکی بوده است.

۶ درصد از شرکت‌کنندگان عنوان کردند که از طریق ایمیل یا تلفن مورد #آزار_سایبری قرار گرفته‌اند. یکی از #پرستاران می‌گوید: در دوران دانشجویی، ایمیل و پیام‌های آزاردهنده‌ای از سوی کارکنان مرد دریافت کرده است اما از آنجایی که می‌ترسیده گزارش این آزارها شغلش را به خطر بی‌اندازد، آن‌ها را گزارش نکرده است.

بررسی نتایج نظرسنجی انجام شده نشان می‌دهد آزار و اذیت جنسی در دوران دانشجویی امری بسیار رایج بوده است. بسیاری از دانشجویان عنوان کرده‌اند به دلیل وضعیت دانشجویی خود احساس می‌کردند قادر به سخن گفتن از آن آزارها نبوده‌اند.

بر اساس نظرسنجی مذکور ۵۶ درصد از آزار و اذیت پرستاران از سوی بیماران، ۲۶ درصد از سوی #همکاران_پزشک، ۲۴ درصد از سوی همکاران پرستار و ۱۹ درصد از سوی همراهان بیماران انجام شده است. پرستاران شرکت‌کننده که مورد #آزار_جنسی قرار گرفته‌اند میگویند: «قانون نانوشته‌ای وجود دارد که در صورت بروز این آزارها از سوی بیماران مجبور به پذیرش و تحمل کامل آن هستی.»

به لحاظ جنسیتی، آزار و اذیت جنسی بین شرکت‌کنندگانی که خود را زن معرفی کرده‌اند (۶۲ درصد) امر متداول‌تری به نسبت مردان (۵۱ درصد) بوده است. با این وجود تعداد پرستاران مردی که این آزار و اذیت‌ها را به کارفرمای خود گزارش می‌دهند (۱۷ درصد) در مقابل ۲۹ درصد گزارش‌ها زنان بوده است.

بسیاری از پرستارانی که #جنسیت خود را مرد معرفی می‌کنند اظهار داشته‌اند بارها توسط همکاران زن خود مورد آزار و اذیت جنسی قرارگرفته‌اند. یکی از پرستاران مرد که خود را #همجنسگرا معرفی کرده اظهار داشته است: به دلیل #گرایش_جنسی‌ ام اغلب من را فردی قابل دسترس می‌دانند. بارها پیش‌آمده که همکارانم به باسنم دست‌زده‌اند.

پس از قتل «سارا اورارد» زن سی و سه ساله، ساکن لندن که هنگام بازگشت به خانه توسط یک #پلیس ربوده و به قتل رسید، این موضوع مطرح شد که #زنان بخصوص #زنان_پرستار که بعد از شیفت کاریشان اغلب در شب مجبور هستند تنهایی پای پیاده یا توسط وسایل نقلیه به خانه‌های خود بازگردند، چه قدر احساس ناامنی می‌کنند. نظرسنجی مجله نرسینگ- تایمز نشان داد که ۶۸ درصد پرستاران #شیفت_شب برای رفتن به خانه احساس #امنیت نمی‌کنند. این رقم با تمرکز بر جنسیت پاسخ‌دهندگان زن به ۷۳ درصد در مقابل ۳۰ درصد پاسخ‌دهندگان مرد افزایش پیدا کرد. به همین دلیل لزوم در دسترس بودن پارکینگ مقرون به‌صرفه توسط بسیاری از پاسخ‌دهندگان مطرح شد.


@pareestar
Forwarded from زاگاه
زاگاه - محمدرضا محبوب‌فر در گفتگویی با رویداد ۲۴ با اشاره به افزایش تعداد افرادی که در سکونت‌گاه‌های غیررسمی و حاشیه شهر زندگی می‌کنند گفته است با توجه به اینکه حدود چهل‌میلیون نفر از جمعیت کشور بدمسکن و حاشیه‌نشین هستند و درآمد خانوارها تنها می‌تواند کفاف هزینه مسکن و تامین مواد غذایی را بدهد، می‌توان گفت که وسایل پیشگیری از بارداری از دسترس چهل‌میلیون نفر خارج شده است.

او گفته افراد کارتن‌خواب، پشت‌بام خواب و موارد مشابه همگی جزو همین چهل‌میلیون نفر حاشیه‌نشین و بدمسکن هستند، برای این افراد پولی باقی نمی‌ماند که صرف خرید لوازم پیشگیری از بارداری شود.

محبوب‌فر در ادامه گفته که قانون جوانی جمعیت در حال حاضر به بحرانی مضاعف تبدیل شده و افزایش #سقط_جنین و نوزادان سرراهی از دستاوردهای این طرح است.

محبوب‌فر همچنین اشاره کرده که چندی پیش تعدادی از متخصصین از افزایش #زگیل_تناسلی خبر داده‌اند که در نتیجه‌ی در دسترس نبودن لوازم پیشگیری از بارداری است.

◽️در دو هفته گذشته پیدا شدن دو نوزاد در میان زباله‌ها و پخش تصاویری از آن‌ها در شبکه‌های اجتماعی بار دیگر زنگ خطر در مورد احتمال افزایش رهاسازی نوزادان و سقط جنین‌های ناایمن را به صدا درآمد.

به گفته محمدرضا محبوب‌فر کارشناس حوزه سلامت، طی ده روز اخیر حدود پنج هزار نوزاد در سراسر کشور رها شده است و به نظر می‌رسد تاکنون مهم‌ترین دستاورد سیاست‌های جدید جمعیتی، افزایش ازدواج‌های صوری و ازدواج برای کسب وام ازدواج و طلاق بعد از آن است.

محمدرضا محبوب‌فر به رویداد ۲۴ گفته است که 《طرح افزایش جمعیت محدودیت‌های بیشتری را بر حقوق سلامت جنسی و باروری زنان و مردان ایجاد کرده است. حقوق سلامت جنسی و باروری به معنای دسترسی ارزان و فراوان به لوازم پیشگیری از بارداری و اطلاعات جنسی است که این طرح این حقوق را سلب کرد است. این طرح تاثیری بسیار منفی را بر حقوق زنان اعمال کرده است.》

#زاگاه

@zaagaah
Forwarded from زاگاه
به مناسبت روز جهانی 《بهداشت قاعدگی》

🟤تابوی قاعدگی

✍️نویسنده: جنی همپتون
🖋مترجم: غنچه قوامی

زاگاه- «سرماخوردگی دخترانه»، «نان و مربا»، «زوزه کشیدن برای ماه»، «سفر به اوکلاهاما» و ... تنها تعدادی از اصطلاحات انگلیسی است که در طول تاریخ برای اجتناب از شرم قاعدگی به کار گرفته شده و بعضا هنوز هم استفاده می‌شوند. زمان آن فرارسیده که درباره کارکرد بیولوژیک بدن انسان، صریح و بی‌پرده صحبت کنیم. در حالی که این متن را می‌خوانید، ۸۰۰ میلیون زن در دوران قاعدگی خود به سر می‌برند. بدون پریود هیچ‌یک از ما وجود نداشتیم اما این موضوع هم‌چنان یکی از سرسخت‌ترین تابوهای زیست‌شناختی است. نویسندگان و روزنامه‌نگاران به راحتی از #سکس، هضم غذا، جریان خون و دیگر فرایندهای طبیعی می‌نویسند اما موضوع #پریود هم‌چنان مسکوت است.


امروز زنان نسبت به گذشته، در سال‌های بیشتری از عمر خود، قاعدگی را تجربه می‌کنند. چرا که تا قبل از ظهور لوازم پیشگیری از بارداری و #شیردهی غیرطبیعی، زنان بیشتر دوران زندگی خود را یا باردار بودند و یا در حال شیردهی. هم‌چنین، تا قرن بیستم، فقر غذایی و کارهای طاقت‌فرسا باعث می‌شد تعداد زیادی از دختران در سن ۱۷ یا ۱۸ سالگی پریود شوند. در قرن ۲۱، میانگین سن قاعدگی، به ۱۲/۵ سال کاهش پیدا کرده است.

تضاد عمده #قاعدگی در این است که توامان اثبات زنانگی و باروری و منشا شرم و اسباب زحمت زنان تلقی می‌شود. در سال‌های اخیر، زندگی بخش عمده‌ای از زنان از حیث سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ارتقا پیدا کرده است. اما علی‌رغم اینکه امروز در دوران قاعدگی به لحاظ فیزیکی احساس راحتی بیشتری می‌کنیم، هنوز هم از صحبت کردن درباره این بخش طبیعی زیستمان شرم داریم. احساس ندامت می‌کنم از اینکه دیگر سنم بالا رفته و نمی‌توانم در یک قطار شلوغ اعلام کنم: «خیلی سنگین پریود شده‌ام. آیا کسی جای نشستنش را به من می‌دهد؟»

#زاگاه
@zaagaah

🔻ادامه مطلب:

https://zaagaah.com/5etv
کارزار «صورتش را آزاد کن»؛ هم‌صدایی چهره‌های سرشناس با زنان افغانستان

🔻
فعالان مطرح رسانه‌ای، فعالان حقوق بشر و حتی سیاستمداران خارجی با انتشار عکسشان به این کارزار پیوستند

🔻خبرنگاران و فعالان حقوق بشر در افغانستان و سایر کشورهای جهان در واکنش به اجباری شدن ماسک برای مجریان زن رسانه‌های افغانستان، کارزاری با عنوان «صورتش را آزاد کن» (Free her face) در رسانه‌های اجتماعی به راه انداختند.

🔻در این کارزار، شماری از خبرنگاران بین‌المللی و فعالان مطرح حقوق بشر، با انتشار عکس‌هایشان در حالی که ماسک به صورت زده‌اند، با زنان افغانستان هم‌صدا شدند./ایندیپندنت فارسی

@Shahr_Zanan

#زنان_افغانستان
🔻《عنکبوت مقدس》

🔶️روایتی از قتل سریالی زنان کارگر جنسی

🔹️زهرا امیرابراهیمی، برای بازی در فیلم «عنکبوت مقدس»، برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن شد. فیلم «عنکبوت مقدس» به کارگردانی علی عباسی بر پایه داستان واقعی سعید حنایی، قاتل زنجیره‌ای معروف به قاتل عنکبوتی ساخته شده که از تابستان سال ۱۳۷۹ تا تابستان ۱۳۸۰، ۱۶ زن کارگر جنسی را کشت. او که انگیزه‌ خود را از قتل این زنان، پاک کردن جامعه از فساد و فحشا عنوان کرده بود، در فروردین سال ۱۳۸۱ اعدام شد.

🔹️زهرا امیر ابراهیمی در این فیلم نقش یک روزنامه‌نگار زن را به تصویر کشیده که برای پیگیری قتل‌ها به مشهد می‌رود و تلاش می‌کند با تعلل نیروی انتظامی و مقام‌های قضایی را برای دستگیری هرچه سریع‌تر قاتل، مقابله کند. گویی پلیس نیز مشهد چندان میل و اضطراری برای دستگیری قاتل نداشته و از اینکه شهر مشهد از وجود این زنان «بدکاره» و «بی‌ارزش» پاک شود، خوشحال است. همچنین فیلم نشان می‌دهد که حنایی با این استدلال که او در حال پاکسازی شهر از گناه است به قهرمان محافظه‌کاران و قشر مذهبی‌ تبدیل می‌شود.

🔹️نکته دیگر فیلم، ارجاع به آزار و اذیت جنسی علیه زنان در محیط‌های کاری است. رحیمی (خبرنگار)، در تهران با سردبیر خود دچار موقعیت آزار جنسی شده و همین موضوع به گوش پلیس مشهد رسیده است. مامور پلیس، با «ولنگار» تلقی کردن این زن خبرنگار، برای خود حاشیه امنی متصور می‌شود و او را مورد تعرض جنسی قرار می‌دهد. زهرا امیرابراهیمی در نشست خبری بعد از نمایش فیلم در جشنواره کن و در مصاحبه با رادیو فردا می‌گوید برای وارد کردن مصائب جنسیتی زنان خبرنگار به فیلم تحقیقات بسیاری انجام داده است. ابراهیمی به ویدئویی اشاره می‌کند که سال قبل از روایتگری زنان خبرنگار منتشر شده است.

🔹️اما از همان ابتدای نمایش فیلم عنکبوت مقدس در جشنواره کن امسال و حضور او بر فرش قرمز این جشنواره، بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی به او لقب ققنوسی را دادند که از خاکستر خود برخاسته است. اما امیرابراهیمی این تشابیه را قبول ندارد و می‌گوید هیچ وقت خودش را خاکستر و قربانی ندیده است.

🔹️اما برای نقد فیلم باید منتظر تماشای آن بمانیم؛ «پیتربردشاو» منتقد فیلم در گاردین نوشته است که پیش از آغاز فیلم انتظار داشته که کارگردان مسیری مانند «هالی روبنهلد»، تاریخ‌نگار را دنبال کند که در کتاب خود با عنوان «جک قاتل» روی هویت زنان مقتول تمرکز کرده است. این تاریخ‌نگار سعی کرده ابعاد پیچیده‌ هویت و زیست زنان مقتول را فراتر از آنچه نگاه مردانه به ماجرای جک قاتل اجازه می‌دهد، آشکار کند اما فیلم عباسی بر محور هویت قاتل پیش می‌رود و البته بردشاو معتقد است که عباسی این روند قاتل‌محور را به طور موفقیت‌آمیزی پیش برده است.

🔹️منتقد دیگری به تصویر کشیدن صحنه‌های بی‌رحمانه و خشونت‌آمیز قتل را بیش از آنکه دارای جنبه‌ اگاهی‌بخش بداند، ارائه جزئیات و تکرار صحنه‌های قتل را نوعی فتیشیزه کردن خشونت علیه کارگران جنسی عنوان کرده است. این منتقد هم معتقد است که عباسی به اندازه کافی به هویت زنان مقتول، عواقب و آسیب‌های ماندگار این قتل‌ها توجه کافی نشان نداده و به معرفی مختصر آنها اکتفا کرده است.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1961
Forwarded from بيدارزنى
🟣 بیانیه برخی از خانواده های خاوران: دادخواهی حق ماست

بیش از چهل سال از دهه‌ی دهشتناک ۱۳۶۰ و سی و چهار سال از فاجعه کشتار زندانیان سیاسی در تابستان سیاه ۱۳۶۷ می گذرد.

ما خانواده‌های جانباختگان در تمامی این سال‌های سخت، حتی برای کوچکترین حق، یعنی حق سوگواری برای عزیزانمان با آزار ماموران در گلزار خاوران مواجه بوده‌ایم.

بارها و در دوره‌ی زمامداری دولت‌های مختلف به مسئولین وقت نامه نوشتیم و خواستار پاسخگویی به سوالات خود در ارتباط با این فاجعه شدیم اما نه تنها هرگز پاسخی نشنیدیم که همواره برای حضور بر سر مزار عزیزانمان با تهدید و ارعاب نهادهای امنیتی مختلف مواجه شده‌ایم. بارها با توهین و تهدید ماموران حاضر در خاوران و یا تهیه عکس و فیلم از حضورمان در خاوران مواجه بوده‌ایم و بسیاری مواقع با در بسته آن روبرو شده‌ایم.

اینک ما به عنوان خانواده‌های جان‌باختگان کشتار های دهه۱۳۶۰ و تابستان۱۳۶۷، بار دیگر خواهان پاسخگویی همه‌ی دست اندرکاران این جنایت بزرگ هستیم، ما می‌پرسیم و به پرسیدن ادامه خواهیم داد:

۱-چرا عزیزانمان را اعدام کردید؟

۲- بر خانواده‌ها روشن است که عزیزانمان علیرغم حکم حبس، در شرایطی بشدت ناعادلانه و در غیاب دادرسی عادلانه مجددا دادگاهی و سپس نه متناسب با جرم سیاسی، بلکه بر اساس نگرش و اندیشه‌شان اعدام شدند. چرا چنین رویه‌ای در مورد آنها در پیش گرفته شد؟

۳-با توجه به ایجاد تردید مسئولین حکومتی در محل دفن عزیزانمان در خاوران، درخواست ما این است که اگر در این ادعا صادق هستند، مکان دقیق مزار آنها را به ما معرفی کنند!

۴-ما خواهان تحویل وصیتنامه‌های عزیزانمان هستیم.

۵- در روزهای اخیر شاهد برداشته شدن نرده های خاوران و جایگزینی دیوارهای بلند بتنی و نصب چند دوربین مدار بسته در خاوران بودیم .اگر چنان که ادعا می‌کنند پیکر عزیزان ما در این خاک نیست، پس علت رویه‌های اینچنینی که در راه تخریب تدریجی خاوران انجام می‌شود چیست؟

در انتها لازم می‌دانیم که یک‌بار برای همیشه و با صدای بلند اعلام کنیم که با طرح هرگونه بحث در مورد غرامت که هدفی جز لوث کردن حرکت دادخواهانه‌ی ما ندارد مخالفیم و بر این باوریم که از دست دادن جان آن عزیزان و آسیب‌های متعدد ناشی از آن مطلقا جبران پذیر نیست. تنها روشن شدن حقیقت است که می‌تواند التیامی کوچک بر زخم‌های عمیق ما باشد.

۱-مهین فهیمی همسر زنده‌یاد حمید منتظری

۲-اکرم خاتم همسر زنده‌یاد رسول رضائیان

۳-زهره تنکابنی همسر زنده‌یاد رضا کیایی

۴-فریبا یگانه خواهر زنده‌یاد حسام (غلامرضا) یگانه

۵-شکوفه جوانشیر مادر زنده‌یاد سیامک جعفر زاده

۶-میترا عاملی همسر زنده‌یاد انوشیروان لطفی

۷-مریم طالبی کلخوران خواهر زنده‌یاد عادل طالبی کلخوران

۸-اختر سیف همسر زنده‌یاد حسن دشت آرا

۹- سهیلا اصغری همسر زنده‌باد علیرضا (نادر) صلواتی خوش قلب

۱۰-مریم محبوب خواهر زنده‌یاد اصغر محبوب

۱۱-فیروزه خلفی همسر زنده‌یاد حسام یگانه

۱۲-معصومه عجم خواهر زنده یادان علی و حسن عجم

۱۳-ماهرخ گلشن خواهر زنده‌یاد قاسم گلشن

۱۴-ناهید حسین پور خواهر زنده یادان حمید و رحیم حسین پور رودسری

۱۵-پروین یگانه خواهر زنده‌یاد حسام یگانه

۱۶-عزت الله گودرزی برادر زنده‌یاد حسن گودرزی

۱۷-سیمین علایی همسر زنده‌یاد سعید کاظمی

۱۸-فرزانه راجی خواهر زنده‌یادان فرشید و فرزین راجی و همسر زنده‌یاد یوسف یوسفی

۱۹-فرنگیس عسگری همسر زنده‌یاد جلیل جباری مستحسن

۲۰- شهناز پارسا همسر زنده‌یادمحمد رضا گلپایگانی

۲۱-سعیده لامعی همسر زنده‌یاد منوچهر سرحدی

۲۲-ژیلا علیدوست خواهر زنده‌یادمسعود علیدوست

۲۳-شهربانو منشی همسر زنده‌یاد بهروز یوسف پور

۲۴-منصوره معینی خواهر زنده‌‌یاد هبت الله معینی و همسر زنده‌‌ یاد مسعود انصاری

۲۵- معزز خواهشی همسر زنده‌یاد کمالدین پاکدل

۲۶-سیامک طاهری برادر زنده یاد انوشه طاهری

۲۷- سیمین سیمیاری خواهر زنده یاد عبدالمجید سیمیاری

۸ خرداد ۱۴۰۱

https://www.akhbar-rooz.com/155906/1401/03/09/


@bidarzani
🔻شرم، انکار و ترس از دلایل مخفی نگه داشتن تجربه آزار جنسی

🔶️دیگر نپرسیم چرا بازماندگان برای افشای خشونت جنسی تعلل می‌کنند

🖊برگردان: نرگس حسن‌لی

🔹️چرا بازماندگان آزار جنسی زودتر قدم پیش نمی‌گذارند؟ انگار هر بار موردی از آزار یا تجاوز یک شخص مشهور گزارش می‌شود مردم این سوال را می‌پرسند. جالب است که افراد زیادی سرزنش را متوجه آزاردیدگان ادعاشده می‌کنند و می‌پرسند که چرا تا حالا صبر کرده‌اند. در واقع بسیار رایج است که بازماندگان خشونت جنسی، افشای ترومای خود را به تعویق بیاندازند، آن هم اصلاً اگر افشا کنند.

🔹️ یکی از دلایل اصلی زنان برای پیش‌قدم نشدن در گزارش آزار یا تجاوز جنسی شرم است. شرم در مرکز آن جراحت عاطفی است که زنان و مردان در مواجهه با تعرض جنسی تجربه می‌کنند. فرد آزاردیده حس می‌کند تحت هجوم قرار گرفته و «ناپاک» شده، در حالی که هم‌زمان حس تحقیر ناشی از استیصال و در ید قدرت کس دیگری بودن را تجربه می‌کند. این حس شرم اغلب باعث می‌شود بازماندگان خود را به خاطر بدرفتاری جنسی طرف مقابل سرزنش کنند.

🔹️افراد زیادی دست به افشا نمی‌زنند، چون می‌ترسند کسی حرفشان را باور نکند و تا چند وقت پیش هم همین اتفاق می‌افتاد. این حقیقت که رفتار ناپسند جنسی جرمی است که کمترین میزان گزارش را دارد به خاطر این باور عمومی است که زنان این داستان‌ها را از خودشان درمی‌آورند تا توجه بگیرند یا از مردی که پسشان زده انتقام بگیرند. شرح آزاردیدگان از واقعه تا سرحد فرسودگی موشکافی می‌شود. در موارد مربوط به افراد مشهور، آسیب‌دیدگان انگ فرصت‌طلبی می‌خورند، به خاطر قربانی شدن خودشان سرزنش و به خاطر پیش‌قدم شدن تنبیه می‌شوند.

🔹️دلیل دیگر این که افراد آزاردیده گزارش نمی‌دهند یا در این کار تاخیر می‌کنند این است که از انتقام‌جویی آزارگر می‌ترسند و و وقایع اخیر اعتبار این ترس را به خوبی نشان می‌دهد. آزارگران جنسی دائماً زندگی، شغل و حرفه‌ قربانیان خود را تهدید می‌کنند. افراد آزاردیده بسیاری هم از جایگاه و قدرت آزارگر و کاری که از دستش برمی‌آید می‌ترسند.

🔹️زنان حس می‌کنند جلو آمدن فایده‌ای ندارد، چون نحوه‌ی برخورد با سایرین را دیده‌اند. احساس ناامیدی می‌کنند، چون کسی حرفشان را باور نمی‌کند، و فکر می‌کندد آبرویشان اگر یکسره از دست نرود هم لکه‌دار خواهد شد. زنانی که تجربه‌ آزار یا تجاوز جنسی قبلی داشته‌اند ناامیدی خاصی دارند، چون احتمال حاصل نشدن آن عدالتی که آنقدر با حسرت طلب می‌کنند بسیار بالاست. این ترس‌ها می‌تواند زنان را به این فکر بیاندازد که جایی برای رفتن نیست، که گیر افتاده‌اند و امیدی هم نیست.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1532/
🔶️ارائه معصومه زمانی (فعال و مترجم حوزه زنان) و ستاره هاشمی(فعال و پژوهشگر اجتماعی) با عنوان "تاملاتی درباره پیوند ملیت و جنسیت" در همایش روز جهانی زنان


ایمیل ستاره هاشمی:
[email protected]
ایمیل معصومه زمانی:
[email protected]


🔹️زمانی و هاشمی در این ارائه بحث خود را از مفهوم امتیاز آغاز می‌کنند و از آموزه‌های فمینیسم و مارکسیسم می‌گویند که به ما آموخته‌اند برخورداری از امتیازات انسان را نسبت به ستم‌هایی که مستقیما دامن خود او را نمی‌گیرد بی‌تفاوت می‌کند.

🔹️به گفته آنها "این وضعیت به نظر ما طبیعی جلوه می‌کند و آن‌چه طبیعی است به چشم نمی‌آید یا چاره‌ای برایش نیست. تا زمانی که نسبت به جایگاه خود، زمین زیر پای خود، نگاه انتقادی پیدا نکنیم در بر همین پاشنه می‌چرخد. امتیاز داشتن، ممتاز بودن، مطلق نیست، ممکن است ما به خاطر جنسیت خود تحت ستم باشیم اما به واسطه‌ طبقه‌ای که در آن رشد یافته ایم ممتاز باشیم؛ به لحاظ جنسیتی فرودست باشیم، اما جغرافیایی که در آن زندگی می‌کنیم، زبانی که به آن سخن می‌گوییم ما را از امتیازاتی برخوردار کند. به همین دلیل است که وقتی قدم در راه مبارزه می‌گذاریم باید علاوه بر موقعیت ستمدیدگی خود نسبت به امتیازاتی که ما را برتری می‌بخشد حساس باشیم. چرا که امتیازات ما تعیین‌کننده‌ راهی است که برای برون‌رفت از موقعیت ستمدیدگی پیش می‌گیریم. اگر به این امتیازات آگاه نباشیم نه تنها راه برون‌رفت خود را نا‌به‌جا به دیگر فرودستان تجویز می‌کنیم، بلکه در این فرایند به بازتولید دیگر نظام‌های ستمدیدگی نیز دست می‌زنیم. برای مثال راه «پیشرفت» زنی را که به دلیل زبان غیرفارسی خود به حاشیه رانده شده است مجهز کردن او به سواد فارسی می‌دانیم، غافل از این که پیرو الگویی عمل می‌کنیم که در وحله‌ اول او و جماعتش را به حاشیه رانده است. او را نقطه‌ پیش از صفر تلقی می‌کنیم. او ابتدا باید در نابرابری خود با ما هم‌سطح شود تا بعد به ادامه‌ مسیر بیندیشیم. "

🔹️هاشمی و زمانی معتقدند مرکزگرایی همچون هوایی است که مرکزنشینان، خواه فمنیست و خواه غیر آن، در آن نفس می‌کشند: پرده‌ای نامرئی که میان نگاه ما به جهان و پیرامونمان کشیده شده است و ما را «پیرامون‌ستیز» می‌کند. آنها در این ارائه از اصطلاح فمینیسم مرکزگرا استفاده می‌کنند: "این اصطلاح به گروه خاصی اشاره ندارد بلکه نوعی جهان‌بینی است که ما خود نیز احتمالا و حتی به یقین به آن آلوده‌ایم و همین موقعیت است که ضرورت بازاندیشی را پیش می‌کشد."

🔹️پانوشت: متاسفانه دقایق اولیه این ارائه ضبط نشده و به همین دلیل در ابتدا متن جایگزین شده است.

#دیدبان_آزار
@harasswatch


این سخنرانی را از لینک زیر تماشا کنید:

https://www.instagram.com/tv/CeOXjx6jKof/?igshid=YmMyMTA2M2Y=
🔻بیانیه شاکیان کیوان امام‌وردی خطاب به راویان و همراهان جنبش روایتگری:

🔶ما را به تنهایی و فراموشی نسپارید

🔹️امروز در حالی شاکیان پرونده کیوان امام‌وردی، متهم به تجاوز جنسی، در بیانیه‌ای اعلام کردند هجدهم خرداد جلسه دادگاه برگزار می‌شود، که به گفته آنها اگر جلسات دادگاه به طول بیانجامد، شهریورماه دوره بازداشت موقت او تمام خواهد شد و آزاد بودن این فرد می‌تواند برای همه زنان و جامعه باعث ایجاد ناامنی شود.

🔹️آنها در این بیانیه نوشته‌اند: «ضمن ابراز همدردی و اعلام همراهی با خواهران آزار‌دیده و راویان شجاع تقاضا می‌کنیم در شرایط حاضر که مشغله‌های فردی و اجتماعی گوناگون برای همه‌ ما پررنگ است و درمیان اخباری که هرروز به این مشغله‌ها می‌افزاید ما را مانند بسیاری از خبرها به فراموشی و تنهایی نسپارید.»

🔹️شاکیان ابراز امیدواری کرده‌اند که جلسه دادگاه هجدهم خرداد به درستی برگزار شود و به سرنوشت دادگاه‌های قبلی دچار نشود: «برای ما حتی فکر کردن به نفس کشیدن در شهری که کیوان امام‌وردی‌ در آن رها باشد وحشت‌آور است و تنها امید ما بازداشت منجر به محکومیت اوست و یا ناتوانی او در پرداخت قرار وثیقه‌ای است که از سوی دادگاه صادر خواهد شد.»

🔹️آنها در پایان با تاکید بر اینکه "تنها همراه ما شما عزیزان هستید"، گفته‌اند: «ما با شما پیمان خواهرانگی می‌بندیم و در این مسیر که هرروز بیشتر از قبل به ما شجاعت می‌دهد، تنهایتان نمی‌گذاریم. فراموشمان نکنید.»

🔹️به گفته شیما قوشه، وکیل پنج نفر از شکات، رسیدگی درست به این پرونده می‌تواند سنگ محکی برای دیگر پرونده‌های مشابه باشد. قوشه در گفتگو با «دیدبان آزار» می‌گوید او و موکلانش از فعالان زنان و رسانه‌ها انتظار همدلی و حمایت دارند: «معمولا متهمان این چنینی در این مواقع سعی می‌کنند که بازی روانی ایجاد کنند و دوست دارند از اخبار حذف شوند. مشخصا وکیل کیوان امام‌وردی بارها گفته که نباید رسانه‌ها خبرهای مربوط به موکلش را منتشر کنند. امام‌وردی می‌خواهد نشان دهد که دیگر افکار عمومی جریحه‌دار نیست و موضوع فراموش شده. اما ما در مقابل باید کاری انجام دهیم که این موضوع فراموش نشود. مخصوصا اینکه این پرونده، پرونده اولی است که با این موضوع و به این صورت در حال رسیدگی است و می‌تواند سنگ محکی برای سیستم قوه قضاییه باشد.»

🔹️او می‌گوید شاکیان در حال گذران زندگی عادیشان هستند اما هر وقت که نزدیک دادگاه می‌شود، به هم می‌ریزند: «یکی از آن‌ها همین امروز به من پیام داده بود که حالش بد است و تپش قلب دارد. می‌گفت هر وقت نزدیک دادگاه می‌شویم به این فکر می کند که دوباره باید او را ببیند و دوباره همه چیز برایش تکرار می‌شود. متاسفانه ما در سیستم رسیدگی‌مان این شرایط را نداریم که بازمانده یک بار موضوع را تعریف کند و همان ضبط شود که نخواهد دوباره همان حرف‌ها را تکرار کند. این زنان، بیش از ۱۰ الی ۱۲ بار برای مسئولان مختلف این موضوع را تعریف کرده‌اند. همین تکرار باعث به هم‌ریختگی حالشان می‌شود.»

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1964/
🔻مردان بازمانده آزار جنسی علیه قربانی‌نکوهی روایت کردند

🔶 «ترومای تجاوز در ناخودآگاه بازماندگان دفن می‌شود»


🔹️از آغاز جنبش من‌هم در ایران، کمتر صدای مردان بازمانده خشونت جنسی شنیده شده است. مردانی قربانی آزار جنسی، با موانع اجتماعی مضاعفی برای افشای تجربه‌های خود مواجهند. هنجارهای جنسیتی و کلیشه‌های پیرامون مردانگی، موجب ناچیزانگاری خشونت جنسی علیه مردان می‌شود.

🔹️ سازمانRainn که در زمینه حمایت از بازماندگان خشونت جنسی تخصص دارد می‌گوید مردان با چالش‌های جنسیتی مختص خود مواجهند، آنها دائما خود را به پرسش می‌کشند و بابت "قوی نبودن" خود را سرزنش می‌کنند.
این سازمان می‌گوید برخی از مردان و پسران که در حین تجاوز برانگیختگی جنسی یا حتی ارضای جنسی را تجربه کرده‌اند دچار سردرگمی می‌شوند. در حالیکه این واکنش طبیعی و فیزیولوژیک بدن است و به هیچ‌وجه به معنای اینکه فرد خواستار تجاوز بوده یا از آن لذت برده نیست.

🔹️تجربه خشونت جنسی برای مردان در دوران کودکی و نوجوانی عواقب متفاوتی نسبت به تجربه دوران بزرگسالی می‌تواند داشته باشد. در جریانی نو، این بار مردان بیش از گذشته دست به قلم شده‌اند تا از تجربه‌های خود در دوران کودکی و نوجوانی بنویسند. آنها در شرح روایات خود به عواملی که آنها را به سکوت کشانده نیز اشاره کرده‌اند.

🔹️علیرضا در توییتر روایت خود را با عبارت «در باب حرف نزدن از تجاوز» آغاز کرد و نوشت: «سال ۸۸ که ده سال بیشتر نداشتم پسردایی مامانم اهواز سرباز بود و بعد از شیفتش میومد خونه ما، یه پسر ۱۹ ساله نمازخون. صدتا اتاق که نداشتیم، این هم شب‌ها تو اتاق من می‌خوابید، کنارم. ۱۸ ماه خدمتش هرشبی که خونه ما بود بهم تعرض شد. دخول نبود، ولی دست می‌زد. بدترین ۱۸ ماه زندگیم بود. هیچوقت دوست نداشتم شب بشه، از شب متنفر بودم. شام خانواده ما رو می‌خورد و شب با وقاحت آزار می‌رسوند. تموم روز حالم بد بود و تنها سالی توی زندگیم بود که نمرات ۱۲،۱۳ می‌گرفتم. کاملا داشتم نابود می‌شدم. چیزی هم نمی‌تونستم بگم، می‌گفت نگو. ۱۲ سال گذشته، ولی هنوز نمیشه به خانواده بگم. نمی‌دونم واکنششون چیه. هم می‌ترسم بی‌تفاوت باشن و هم می‌ترسم واکنش نشون بدن.»

🔹️«دانکن کریگ» که خودش نیز یکی از بازماندگان آزار جنسی است و خیریه‌ای با نام «بازماندگان منچستر» را برای حمایت از سایر بازماندگان راه‌اندازی کرده است، درباره حمایت از مردان می‌گوید: «برای حمایت از پسران و مردان باید زبان جدیدی را ابداع کنیم و بپذیریم: هیچ اشکالی ندارد که آسیب‌پذیر هستیم. من می‌دانم نقطه آسیب‌پذیری من، نقطه قدرت من است. این اسلحه من است که با آن از روزهای تاریک عبور می‌کنم.»

🔹️ بازماندگان مرد، عمدتا در سکوت رنج می‌برند، اما دلیلش این نیست که آنها نمی‌خواهند صحبت کنند. اینکه چگونه جامعه‌ای بسازیم که مردان را به بازگویی تجربیات خود مشتاق کند، چالشی است که همه ما باید به آن پاسخ دهیم.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1966/
🔻فرودست‌سازی زنان از خانه تا شهر

🔶 زیر سقف­‌های برساختی


آرزو رضایی مجاز

🔹️ ممنوعیت «بادی بیلدینگ» در عرصه‌ ورزش برای زنان، ممانعت از مصرف عطر برای زنان معلم، حصارکشی پارک مشروطه‌ تبریز، استقرار قرارگاه‌های نظارتی جهت بازتنظیم پوشش کارمندان زن در ادارات دولتی ایران و کنترل بدحجابی، ابلاغ قانون عفاف و حجاب به همه نهاد‌ها و شروع اجرای آن برای دیگر اقشار جامعه در آینده‌ای نزدیک و...

🔹️این‌ها خبرهای ورزشی، آموزشی، امنیتی و مدیریت‌ شهری نیستند؛ محصول سازوکارهای سلطه‌اند که طی جبر نهاد قدرت در خانواده‌ تولید شده¬ و خود را در متن عمومی شهر -هر بار به‌صورتی- بازنمایی می‌کنند.

🔹️وضعیت زن ایرانی را باید در نسبت با نظام سلطه و نهادین‌کردن مراتب قدرت در بستر خانواده فهمید. خانواده‌ ایرانی در سیطره¬ «ایدئولوژی خانواده‌ی هسته‌ای هم‌زیست» به‌مثابه‌ شکل متعارف خانواده قرار دارد و نسبت‌سازی درون‌ساختی خود را هم از آبشخور فرهنگ-تاریخ و نیروهای غیرشخصی سیاسی تنظیم کرده که فرادستی مرد و فرودستی زن را مدام، تقریر و تقویم کرده است.

🔹️نیروی کنترل‌کننده‌ فرهنگ، همواره قائل به خط‌کشی‌ بوده؛ مرز می‌بندد تا تابع‌سازی راحت‌تر صورت پذیرد. این نیرو که در خدمت «گفتمان رسمی» کار می‌کند با کارکردی که از تضادها می‌کشد، میان قلمروی خانگی و عمومی، خط ممیز کشیده و جایگاه زن را با جاگیری‌اش در قلمرو خصوصی و ضمن ایفای نقش‌های مشخص تجویز می‌کند. در این صورت است که منزلت زن در مراتب اجتماعی چندان معطوف به توانمندی‌های اکتسابی نیست؛ نخستین و مهم‌ترین نقش زن ایرانی، تربیت فرزندانی مطابق با ایده‌آل‌های طبقه‌ حاکمه است.

🔹️در این میان «آپارتاید جنسی» هم به‌مثابه‌ «استراتژی کنترل» عمل می‌کند. در این تبعیض سازمند، فرصت‌های اجتماعی برمبنای شایستگی‌های بازیگران اجتماعی توزیع نمی‌شود و «جنسیت» به‌عنوان معیار دل‌بخواهی برای توزیع امکانات از سوی ایدئولوژی حاکم، از زنان «شهروند درجه‌ دوم» ساخته که سهم محدودی در بیرون از قلمروی خانگی و عملکرد بازار دارند. همین شهروندی کلیشه‌ای در حاشیه‌ قدرت مردانه، آن‌ها را از داشتن حقوقی بدیهی برکنار کرده است.

🔹️اگر خانواده برای ما تصویری آشنا و مقدس است، از این منظر شکل‌گرفته که همواره فرم آن از سوی نهاد قدرت دیکته شده؛ بنابراین اگر مراتب سلطه در شبکه‌های نامرئی مناسبات خانوادگی، مورد پرسش قرار نگیرد و رادیوگرافی خانواده ایرانی، به‌طور جدی به نقد کشیده نشود، جز پوست بدن قدرت نیست؛ روکشی شفاف که مناسبات قدرت را عادی‌سازی می‌کند و هیچ‌گاه نمی‌تواند مطالبه‌ برابری و سهم‌خواهی عادلانه را به صحن عمومی بیاورد.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1968/
Forwarded from بيدارزنى
🟣 از بخشنامه‌ی مربوط به «عفاف و حجاب» زنان و مردان کارمند تا «ستاد ۲۱ تیرماه»!


هفته‌ی گذشته، خبرگزاری فارس طی گزارشی به نقل از سخنگوی ستاد امر به معروف و نهی از منکر، از ابلاغ بخشنامه “عفاف و حجاب” به نهادهای مختلف کشور خبر داد.

«علی خان محمدی» در این رابطه گفته است: «طرح جامع عفاف و حجاب از سوی وزارت کشور به همه دستگاه‌ها و نهاد‌ها ابلاغ شده و مسئولیت قرارگاه اجرای طرح را هم به ستاد امر به معروف و نهی از منکر، با عنوان «ستاد ۲۱ تیرماه» واگذار شده است. مرحله اول اجرای قانون عفاف و حجاب از دستگاه‌های دولتی آغاز و در مراحل بعد «همه‌ی جامعه» را دربر می‌گیرد.

پس از ابلاغ، جلسات توجیهی برای مسئولان سراسر کشور و حتی استانداران برگزار شده و همه از اجرای این طرح باخبرند، همچنین شاخصه‌های عفاف و حجاب برای هم مردان و هم زنان ابلاغ شده و از این پس برای عدم اجرای قانون، توجیهی پذیرفته نیست و باید مسئولان هر نهاد اجرای آن را ابلاغ و بر آن نظارت کنند. در این راستا شبکه بزرگ تشکل‌های مردمی عفاف و حجاب را هم به کار گرفته‌ایم و آنها به ما گزارش می‌دهند و ما موضوع را رصد و پی‌گیری می‌کنیم. دیگر راه نظارت ما از طریق شوراهای امر به معروف در دستگاه‌های اجرایی است که اجرای درست قانون را از طریق آنها هم پی‌گیری می‌کنیم. کارمند موظف هست که حجاب را طبق شاخصه‌ها رعایت کند در صورت توجه نکردن، ابتدا مسئول مافوق کارمند تذکر می‌گیرد و در صورت تکرار های مکرر تا تعلیق مسئول در کار هم محکومیت دیده شده است».

▪️اجرای چنین طرحی با تخصیص بودجه‌ی کلان تبلیغاتی و اجرایی، در شرایطی صورت می‌پذیرد که هر یک از این ارگان‌های دولتی (نظیر سازمان تامین اجتماعی، بیمه، بازنشستگی، سازمان‌های تعاونی شهر و روستا و...) به وضعیت مستمریِ کارگران و مراجعین، هم‌سان‌سازی حقوق و رسیدگی به سایر حقوق تضییع شده‌ی آنان توجهی ندارند و تمامی هم و غم آنان، تصویب دستورالعمل‌های رصد و کنترل بدن زنان و مردان و حتی کنترل عکس پروفایل کارمندان در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌هاست.

ارجاع به همه‌گیری این طرح از ارگان دولتی تا «همه‌ی جامعه» از سوی رییس ستاد ۲۱ تیرماه ، به موازات روزهایی است که سطح اعتراضات مردمی و سازمان‌دهی تشکل‌های صنفی معلمان و اعتصابات کارگران به بالاترین میزان خود رسیده است. روزهایی که علی‌رغم سرکوب و پرونده‌سازی‌های حیرت‌انگیز نهادهای امنیتی، این مردم معترض هستند که در هر یک از صفوف، اعتراض خود را علیه حاکمیت در خیابان فریاد می‌زنند.

#ارتجاع
#رانت_و_چپاول

@bidarzani
🔻اعتراض خیابانی زنان نپالی علیه قانون تجاوز

🔶 عدالت برای سوشمیتا


🔹️هفته گذشته، زنان نپالی در کاتماندو، پایتخت این کشور به خیابان‌ها آمده‌ و خواستار اصلاح قانون تجاوز شده‌اند. اخیرا سوشمیتا، مدل و هنرپیشه نپالی در تیک‌تاک افشا کرده که در سن ۱۶ سالگی توسط برگزارکننده برنامه دختر شایسته مورد تجاوز و سپس اخاذی قرار گرفته است. او در این مسابقه شرکت کرده و مقام اول را کسب می‌کند. در مهمانی بعد از مراسم، یکی از مردان برگزارکننده با مواد مخدر او را مسموم می‌کند، در اتاق هتل مورد تجاوز قرار می‌دهد و از او فیلم‌برداری می‌کند و سپس با تهدید به انتشار فیلم‌ها به مدت‌ ۶ ماه او را مورد تجاوز قرار می‌دهد و گاهی حتی از دوستانش هم دعوت می‌کند که به سوشمیتا تجاوز کنند.

🔹️سوشمیتا در یک سری ویدئو که در مجموع میلیون‌ها بازدید داشته، داستان خود را روایت می‌کند و با چشم گریان از قانون مرور زمان نپال می‌گوید که بازمانده تجاوز را موظف می‌کند تا حداکثر یک سال بعد از واقعه، ارتکاب جرم را گزارش کند. بلافاصله پس از انتشار ویدئوها، هشتگ #justiceforsushmita در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها به راه افتاد و حمایت گسترده‌ای از سوشمیتا شکل گرفت. بسیاری از چهره‌های سرشناس هنری و سیاسی در حمایت از او توییت کردند. چند روز بعد، هزاران معترض از جمله فعالان فمینیست به خیابان آمدند و اصلاح قانون را مطالبه کردند.
به دنبال فشار افکار عمومی، یک مرد در ارتباط با این پرونده بازداشت شده است. البته نه به اتهام تجاوز بلکه طبق مفاد قانونی مربوط به قاچاق انسان. دچن لاما، وکیل حقوق بشری می‌گوید: قانون تجاوز ما جامع نیست و به انبوهی از بی‌عدالتی و بی‌انصافی منجر می‌شود. این قانون خلاءهای بسیاری از جمله قید مرور زمان و تعریف ناقص تجاوز دارد و باید تغییر کند.

🔹️قانون مجازات مصوب ۲۰۱۷ در نپال، مدت قانون مرور زمان را برای گزارش اتهامات تجاوز از ۳۵ روز به یک سال افزایش داد. اما این قانون به طور کلی استیگمای تجاوز، وضعیت روانی بازمانده و تمامی عواملی که قربانی را به تعلل و سکوت می‌کشاند نادیده می‌گیرد و تنها یک سال برای دادخواهی به او فرصت می‌دهد. وکلا و کنشگران می‌گویند این قانون مانع عمده‌ای بر سر راه دستیابی به عدالت برای بازماندگان تجاوز است و به مرتکبان کمک می‌کند که از مجازات در بروند.

🔹️سازمان‌های بین‌المللی مانند عفو بین‌الملل و دیدبان حقوق بشر از دولت نپال خواسته‌اند که قانون تجاوز را مطابق با استانداردهای بین‌المللی اصلاح کند. به دنبال افشاگری سوشمیتا، بسیاری از دیگر زنان و دختران نپالی نیز در شبکه‌های اجتماعی از تجربه‌های خود نوشتند. حتی تعداد زیادی از دانش‌آموزان روایت کرده‌اند که توسط معلمان خود مورد تعرض جنسی قرار گرفته‌اند.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1970/
2024/09/27 19:22:57
Back to Top
HTML Embed Code: